Archiwa tagu: ćwiczenia

Po pierwsze, po co ćwiczysz?

Przygód z różnymi formami aktywności fizycznej miałam już mnóstwo. Ale dopiero teraz odkryłam pewne oczywiste fakty. Może dla niektórych to jest jasne jak słońce, jednak dla mnie nie było- osoby szczupłej, której dobre wyniki przychodziły bez bólu. Dopiero przekroczenie bariery wieku 25+ i rozmiaru 36, pomogły mi przejrzeć na oczy. Po pierwsze, po co ćwiczę? Już nie dla efektów, tylko dla zdrowia i dlatego, że to lubię. Jeśli myśli się, że trzy-cztery godziny aerobiku/jogi w tygodniu to czas zmarnowany, to jak można czerpać z tego przyjemność mając jednocześnie świadomość straty czasu? Jak w ogóle aktywność fizyczna może być marnowaniem czasu?

Odkąd przestałam traktować zajęcia jako obowiązek, zaczęły sprawiać większą przyjemność. Fajnie jest mieć jakiś cel. Na przykład – chciałabym zmieścić się w swoje stare spodnie. OK. Tylko co, gdy już się zmieszczę? Przestanę ćwiczyć? Miałam już tak nie raz. Tylko, że po każdej przerwie przychodził moment, że się nie mieściłam. Szczerze, to w pewnym momencie powiedziałam sobie, że i tak w rozmiar 32 już nie wejdę nigdy, więc nie ma co się napinać. Zaczęłam ćwiczyć dla samego ćwiczenia. Paradoksalnie cała spina puściła i mam o wiele więcej przyjemności.

Technika i systematyczność są najważniejsze. Tej jesieni byłam po kolejnej przerwie i załamałam się na zajęciach. Co prawda, jazda na rowerze sprawiła, że wreszcie przestałam sapać jakby mnie ktoś dusił po trzech minutach zajęć, ale poza tym była totalna lipa. Na prawdę, ćwiczyłam najgorzej ze wszystkich. Zwykle, gdy coś mi nie wychodziło, to rezygnowałam z tego. Pomyślałam sobie, że koniec tego. Wymyśliłam sobie plan, że trzy razy w tygodniu to absolutne minimum. I co by się nie działo, zajęć nie omijam. Po trzech tygodniach wpadłam w rytm i teraz nie wyobrażam sobie, żeby nie chodzić.

Przeniosłam się też na przód sali. Dosłownie do pierwszego rzędu, gdzie zawsze ćwiczyły najlepsze dziewczyny. To był chyba najlepszy pomysł. Chyba w końcu przestałam się przejmować tym, że wszystko wychodzi mi raczej średnio. Skoro ćwiczę dla siebie, to nic mnie nie interesuje, co sobie inni o mnie myślą. Będąc z przodu w końcu nauczyłam się kroków. Nie mam już problemów z choreografią, która kiedyś była dla mnie koszmarem. Przy robieniu wszystkich ćwiczeń w tzw. parterze podpatrzyłam u instruktorek różne myki i przyjrzałam się technice. Teraz mogę nieskromnie stwierdzić, że jestem jedną z lepiej ćwiczących osób. Ale przyłożyłam się do tego. Postawiłam sobie cel, że do czerwca będę w stanie iść na sześciogodzinny maraton fitness i nie wyjechać nogami do przodu. No i zostałam pochwalona przez instruktorkę. I to nie jedną. „Bierzcie przykład z IB, jeszcze dwa miesiące temu największy mięczak, a teraz jedna z najlepszych w grupie.” Po takim komplemencie jeszcze bardziej chce się ćwiczyć.

Nie można osiągnąć efektów, gdy ćwiczy się pojedyncze partie mięśniowe – takie moje najnowsze odkrycie. Ciało człowieka nie składa się z np. tylko mięśni brzucha albo pośladków, dlatego trzeba trenować wszystko. Zawsze unikałam i oszukiwałam na pompkach. Nie mogłam też wejść w pozycję deski. Pomyślałam sobie, że to bez sensu i zaczęłam próbować. Z bólem i frustracją. W końcu zaczęło wychodzić. Paradoksalnie, gdy wzmocniłam mięśnie brzucha, po wcześniejszym polepszeniu techniki.

Postanowiłam sobie, że za około trzy tygodnie, ćwiczenia w parterze będę wykonywać z ciężarkami na kostkach u nóg. W pracy koleżanki śmieją się ze mnie, że chyba trenuję do olimpiady i mam jakiś sezon życia. Ale ja wiem, po co ćwiczę. Na pewno, nie do olimpiady i nie dla odchudzenia. Ćwiczę dla siebie. Odkąd tak do tego podeszłam, w głowie ułożył się sam sensowny plan treningów i małe cele w drodze do celu głównego – nie przestać nigdy ćwiczyć.

Tak późno odkryłam sport, zawsze wolałam gnić z tyłkiem przed kompem. W sporcie jest jedna najważniejsza rzecz – uczy systematyczności i zdyscyplinowania, bez potu nie ma efektów. To nie jest tak, że nie ma się predyspozycji. To jest tak, że jedni potrzebują dużo treningu, a inni mniej.

Żeby nie było – nie chcę udawać Chodakowskiej, bo tak naprawdę nie interesuje mnie ona w ogóle. Od niej dużo bardziej cenię sobie swoje instruktorki fitnessu, które mają długoletni staż i dają dobry wycisk. Kilka razy robiłam sobie jej ćwiczenia z YT i zmęczyły mnie mniej niż treningi w klubie, do którego chodzę. Po prostu chciałam podzielić się swoimi, pewnie niezbyt odkrywczymi, przemyśleniami z innymi. Może ktoś ma tak samo, jak ja kiedyś, że myśli sobie „jaka ja jestem beznadziejna, nogi mi się plączą, brzuch wyłazi ze spodni, po 5 minutach jestem czerwona i zasapana – nie nadaję się do tego, pewnie cała sala ma ze mnie zwałę”. Ze mnie miały dziewczyny polewkę. Jedna nawet mi powiedziała „co robisz tam z przodu, jak tak koślawo ćwiczysz?”. Powiedziałam jej, że „Zobaczysz za jakiś czas.” Teraz to ona ćwiczy koślawo w porównaniu do mnie. Teraz już się nie śmieją. Bo gdy ja twardo cisnę wszystko bez przerwy, one leżą na matach i opuszczają kolejki. Fajnie by było, gdyby ktoś tak samo zakompleksiony jak ja, przeczytał to i się przełamał, a potem zaparł w sobie i zaczął ćwiczyć. I powoli małymi kroczkami ruszył do przodu. Takie małe sukcesy, pozwalają uwierzyć w siebie i dodają pewności. „Trzeba sporo pracy, by z grona partaczy zasilić wymiataczy.”

Pompujcie, pompujcie :)

Tłuściochy

Od jakiegoś czasu oddaję się swojemu nowemu nałogowi, jakim jest fitness. W poniedziałki chodzę na zumbę. We wtorki na total body condition i zdrowy kręgosłup (co drugi tydzień). W środę na interwał, zajebiste zajęcia z finalistką Wyprawy Robinson :) W czwartek na płaski brzuch. Piątek aqua aerobik (doszłam do wniosku, że moje dryfowanie żabeczką, jednak nie jest umiejętnością pływania). Sobota rano joga i interwał. W zasadzie na tej sobotniej jodze przeżywam już agonię. W pozycji psa z głową do dołu kręci mi się w głowie. A przy całym powitaniu słońca mam wrażenie, że to pożegnanie z egzystencją. Najlepsza i najbardziej adekwatna do mojej osoby wydaje mi się wtedy siawasana, czyli pozycja trupa. Tak, bo po całym tygodniu zapieprzania na nie swój biznes i fitnessowania się intensywnie, czuję się jak TRUP.

Tak sobie ostatnio postanowiłam, że będę ćwiczyć. I będę się do tego przykładać. Wyrobię sobie formę i kondycję. Mięśnie piękne niczym u Megan Fox pojawią się same przy tej okazji. No i zmieszczę się w swoje spodnie. Bo teraz czynię takie pseudo-sprytne zabiegi w postaci zapinania paska, a niezapinania rozporka (bo się nie da) i zakładania długiego swetra. No dość mam takich patentów. Przyjdzie lato, a ja co? Sweter sobie zarzucę? I grzybnię pod pachami będę hodować? No więc cisnę tam na tym  fitnessie, jak opętana.

Wysiłek wysiłkiem, ale wymierne korzyści w psychice się pojawiają. Zaczynam odczuwać dystans do pracy. Nagle mam w dupie złośliwego podwładnego. Na faceta, który koniecznie chce zająć moje miejsce (mimo, że wszystko już w życiu osiągnął), także zaczynam wykładać przysłowiową kiełbasę. Bynajmniej do dnia następnego, bo dobry nastrój zazwyczaj pryska o poranku. Myślę, że dobry humor to zasługa niemiłosiernego smrodu, który emituję w trakcie ćwiczeń. Normalnie jak na tym democie „jak chcesz wyglądać jak kociak, musisz spocić się jak świnia”. Póki co bliżej mi do świni, szczególnie po zajęciach, ale kto wie? Może  jeszcze zachwycę się swoim odbiciem. ;) Na razie wkręcam sobie, że ten odór jest zachwycający myśląc sobie „No skoro te ciuchy takie mokre i capią starym kozłem, to na bank dobrze ćwiczyłam.”

A wiecie co? Oprócz tego, że ćwiczę namiętnie, zawzięcie i nie odpuszczam sobie, to jeszcze robię taki mykens, że OBSERWUJĘ sobie. Co obserwuję? Wiem, wiem. To jest pewnie najbardziej interesujące. Na początku obserwowałam panie prowadzące. Teraz trochę się nauczyłam kroków, opanowałam technikę i nie muszę się gapić na instruktorkę jak w pi**ę szpak. No więc patrzę na inne ćwiczące. Patrzę bardzo uważnie. Jak irbis na polowaniu. Nic nie umknie memu bystremu spojrzeniu. I tak np. zawstydzają mnie kobiety 50+. Jaką one mają formę! Szok. Zawsze sobie myślę „Kurde, jaka siara! Ja o połowę młodsza, a dwa razy bardziej koślawa i paralityczna.” I ćwiczę. Przecież to tak być nie może, że swojemu rocznikowi Czarnobyla będę wstyd i hańbę przynosić.

Ostatnio pojawiło się sporo dziewczyn w wieku 16-22 lat. I te to dopiero są koślawe. Ja przy nich jestem mistrzynią gracji, zwinności, gibkości, formy i wszystkich innych takich takich! Powaga. Ćwiczę drugi miesiąc i robię postępy. A te chodzą i połowę zrobią, a drugą połowę serii leżą na macie i oglądają paznokcie. Dziś np. taka jedna do mnie mówi „Trzeba zamknąć to okno, bo zimno.” A ja na to „Trzeba ćwiczyć na fitnessie, to wtedy ciepło.” I patrzy się baranim wzrokiem. „Ćwicz, ćwicz koleżanko, mięśnie same się nie zrobią.” Ha! Widać tu szkołę samego Burneiki. Nie ma opjerdalańja na ćwiczeniach. O nie! Ale taka po chwili sapie. Sapie, jak w napadzie astmy. Wcale się nie dziwię, że sapie. Jak przed wejściem na zajęcia sobie szlugi z koleżankami jarała. Najlepiej to jest po ćwiczeniach. Dziś mówiły, że idą do McD. No i to jest właśnie pokolenie Ronalda McDonalda. Spasione, zasapane, z sadłem do kolan trzęsącym się jak galareta. Porażka. Ja w ich wieku, ani grama zbędnego tłuszczu nie miałam. Dopiero teraz mnie to dopędziło. Co się kurde dzieje, że to młode pokolenie takie wielko-gabarytowe i niewysportowane? Masakra.